شعر رهایی است

نفس نفس به درونت بکش هوایم را 

و پر کن از نفست ذره ذره هایم را

نسیم باش و به بازی بگیر چون پر قو 

شبانه ، گیسوی بر شانه ها رهایم را

اگر همیشه مرا بیم سرنگون شدن است 

تو کج گذاشته ای خشت ابتدایم را

زنی به میل خودت آفریده ای از من 

خودت به هم زده ای نظم آشیانم را

فرشتگان مقرب هنوز حیرانند 

تورا به سجده در آیند یا خدایم را

من اختراع توام ، ثبت کن مرا که خدا 

کنار رفت و پذیرفت ادعایم را

به اسم شهر تو تغییر می دهد یک روز 

شناسنامه من ، اسم روستایم را

شغال های بیابان تمام شب تا صبح 

مدام زوزه کشیدند رد پایم را

برای آن که بدانند من ازآن توام  

به بوسه مهر بزن بین شانه هایم را   

به خدا حافظی تلخ تو سوگند نشد

که تو رفتی و دلم ثانیه ای بند نشد

لب تو میوه ممنوع ولی لبهایم

هر چه از طعم لب سرخ تو دل کند نشد

با چراغی همه جا گشتم و گشتم در شهر

هیچ کس هیچ کس اینجا به تو مانند نشد

هر کسی در دل من جای خودش را دارد

جانشین تو در این سینه خداوند نشد

خواستند از تو بگویند شبی شاعرها

عاقبت با قلم شرم نوشتند: نشد!    

 بی قرار توام و در دل تنگم گله هاست

آه بی تاب شدن عادت کم حوصله هاست

مثل عکس رخ مهتاب که افتاده در آب

در دلم هستی و بین من و تو فاصله هاست

آسمان با قفس تنگ چه فرقی دارد

بال وقتی قفس پر زدن چلچله هاست

بی تو هر لحظه مرا بیم فرو ریختن است

مثل شهری که به روی گسل زلزله هاست

باز می پرسمت از مسئله دوری و عشق

و سکوت تو جواب همه مسئله هاست